اینترنت نسل سوم web3

دوران وب 1.0 (نسل اول)

در دهه 1980 و 1990، اینترنت جهانی (WWW) یا (World Wide Web) فقط مجموعه‌ای از وبسایت‌های استاتیک با انبوهی از اطلاعات و بدون هیچگونه محتوای تعاملی بودند. اتصال به معنای اینترنت دایال‌آپ از طریق مودم‌های دنگ‌دنگ‌کنان با سرعت دانلود 14400 بیت در ثانیه همراه بود (1.44 کیلوبیت در ثانیه را با پهنای باند 16000 کیلوبیت در اشتراک‌های معمولی خانگی فعلی مقایسه کنید) و شروع کار آنها به معنی قطع شدن دسترسی افراد خانه به تلفن بود. این اینترنت معرف چت‌روم‌های AOL و پیام‌رسان MSN، سایت‌های آلتاویستا و Ask بود و از سرعت به شدت کندی برخوردار بود. پخش ویدئو و موسیقی؟ اصلاً فکرش را هم نکنید. دانلود کردن موسیقی حداقل یک روز طول می‌کشید.

پیدایش وب 2.0

مودم‌های قدیمی و رابط‌های کاربری خسته‌کننده کم‌کم کنار گذاشته شدند. اینترنت پرسرعت مسیر محتوای تعاملی را هموار کرد و اینترنت دیگر درباره مشاهده کردن نبود، بلکه درباره مشارکت بود. به‌اشتراک‌گذاری جهانی اطلاعات باعث پیدایش شبکه‌های اجتماعی شد. یوتیوب، ویکی‌پدیا، فلیکر و فیسبوک به کاربران امکان داد تا خود را بروز دهند و به ابزاری برای رشد و ترقی جوامع تبدیل شدند.

انتشار یک پست بلاگ حدود 30 ثانیه طول خواهد کشید اما تلاش زیادی از جانب طراحان، توسعه‌دهندگان و مدیران برای یک ویرایش ساده وبسایت انجام می‌شود. به این دوره، دوره خواندن-نوشتن-انتشار می‌گویند که طی آن، گسترش اطلاعات به سادگی همین سه کلمه می‌باشد. در نتیجه، این سوال مطرح می‌شود که اگر وب 2.0 خوب است پس چه اتفاقی برای آن افتاد؟

اطلاعات، سرمایه است

سازمان ملل تخمین زده است که از سال 2000 تا سال 2015، تعداد کاربران اینترنت از 738 میلیون به 3.2 میلیارد نفر و در سال 2020 به 4.8 میلیارد نفر رسیده است. بدین ترتیب، میزان اطلاعات غیرقابل‌تخمینی ایجاد شده است و همانطور که شرکت‌های بزرگ دیجیتالی متوجه شده‌اند، اطلاعات شخصی یک دارایی بسیار باارزش است. از این‌رو، جمع‌آوری گسترده اطلاعات در سرورهای متمرکز شروع شد و آمازون، فیسبوک و توییتر به بزرگترین دارندگان این مجموعه اطلاعات تبدیل شدند. افراد در مقابل راحتی این سرویس‌ها از امنیت خود چشم‌پوشی کردند. هویت، جستجوهای اینترنتی و اطلاعات خریدهای آنلاین افراد، دانسته یا ندانسته به بالاترین پیشنهادات فروخته شد.

انقلاب وب 3.0

تا اینجای کار، وب 2.0 به دنبال تقلید از وب 1.0 بود با کمی تغییرات از نظر سرعت و حریم‌خصوصی بیشتر. این وب به جای متمرکز کردن قدرت در دستان افراد قدرتمندی که انگیزه‌های سوال‌برانگیزی دارند، قدرت به صاحبان اصلی آن برمی‌گردد.

چشم‌انداز اینترنت عادلانه و شفاف‌تر به سال 2006 برمی‌گردد، اما ابزار و فناوری برای تحقق آن وجود نداشت. از پیدایش بیت‌کوین تنها سه سال می‌گذشت و با خود مفهوم دفترکل توزیع‌شده یا بلاک‌چین را برای ذخیره‌سازی دیجیتال همتا‌به‌همتا به ارمغان آورده بود. غیرمتمرکزسازی فقط یک ایده و بلاک‌چین ابزار آن بود. اکنون ما چیزی به اسم اینترنت انسان‌محور در اختیار داریم.

اگرچه وب 2.0 بسیاری از ساختارهای قدرت را به طور مساوی توزیع و فرصت‌های جدید ایجاد کرد، اما موتور اقتصاد عمدتاً خصوصی و انحصاری شده بود. فیسبوک و اوبر شبکه‌های خصوصی برای زیرساخت‌های عمومی تحت تسلط خود ایجاد کرده بودند. وب 3.0 آنتی‌تز این موضوع بود. در واقع وب 3.0 درباره چندین مرکز سوددهی بود که ارزش‌ها را در سراسر شبکه آزاد به اشتراک می‌گذاشتند.

می‌توان آینده نه‌چندان‌دوری را متصور شد که تلفن‌های مبتنی بر کریپتو، VPN‌ها، ذخیره‌سازی غیرمتمرکز و کیف‌پول‌های ارز دیجیتال گسترش یافته‌اند. آینده‌ای بدون نیاز به ارائه‌دهندگان تلفن همراه و اینترنت که بر اطلاعات ما نظارت کنند یا آن را مسدود کنند. اگر از حرکت کورکورانه به سمت آینده تاریک اجتناب کنیم، این ابزارهایی که به آن نیاز داریم. وب 3 مزیت‌های بسیار زیادی ارائه می‌دهد که بعضی از آنها عبارتند از:

• بدون نهاد مرکزی کنترل‌کننده: واسطه‌ها از معادله وب 3.0 حذف شده‌اند. بلاک‌چین‌هایی نظیر اتریوم، پلتفرم بدون نیاز به اعتماد ارائه می‌دهند که قوانین آن را نمی‌توان شکست و اطلاعات آن کاملاً رمزنگاری شده‌اند. شرکت‌هایی نظیر اپل دیگر کنترلی بر اطلاعات کاربران ندارند. هیچ نهاد یا دولتی نمی‌تواند سایت‌ها و خدمات را از بین ببرد و هیچ فردی نمی‌تواند هویت دیگران را کنترل کند.

• مالکیت اطلاعات: کاربران نهایی کنترل کامل اطلاعات را مجدداً به دست می‌گیرند و اطلاعات آنها دارای امنیت رمزنگاری می‌باشد. سپس اطلاعات می‌تواند به صلاحدید و اجازه کاربران به اشتراک گذاشته شود. در حال حاضر، شرکت‌های بزرگی نظیر آمازون و فیسبوک مجموعه سرورهای عظیمی دارند که اطلاعات غذایی، درآمد، علایق، کارت‌های اعتباری و سایر اطلاعات کاربران را ذخیره‌سازی می‌کنند. این اطلاعات صرفاً برای بهبود خدمات این شرکت‌ها نمی‌باشد، بلکه بازاریاب‌ها و تبلیغات‌کنندگان هر ساله میلیاردها دلار برای این اطلاعات هزینه پرداخت می‌کنند.

• کاهش شدید هک و نفوذ به اطلاعات: از آنجایی که اطلاعات به صورت غیرمتمرکز و توزیع‌شده خواهند بود، هکرها برای نفوذ باید کل شبکه را از کار بیندازند. در حال حاضر، شرکت‌های اینترنتی باید اطلاعات کاربران را پس بدهند یا از بررسی کل دیتابیس دست بکشند. این دخالت در اطلاعات فقط محدود به تهدیدات امنیتی نظیر تروریسم نمی‌باشد. در سال 2017، کوین‌بیس به دلیل تقاضای مشاهده اطلاعات بیش از 15 هزار کاربر، IRS را به دادگاه کشاند. این پرونده که کوین‌بیس در آن شکست خورد، مسیر را برای نهادهای دولتی هموار کرد تا اطلاعات مالی هزاران کاربر را در اختیار بگیرند، بدون آنکه توجیه تهدید‌آمیزی در این مورد وجود داشته باشد. متأسفانه مواردی نظیر این پرونده به وفور یافت می‌شود. در سال 2013، لاوابیت ارائه‌دهنده خدمات ایمیل ایمن ترجیح داد دست از کار خود بکشد تا اینکه کلیدهای SSL را به دولت آمریکا تحویل دهد.

• قابلیت مشارکت و همکاری: شخصی‌سازی برنامه‌ها آسان‌تر خواهد شد و می‌توان آنها را بر روی گوشی‌های هوشمند، تلویزیون‌ها، خودروها، مایکروفرها و سنسورهای هوشمند اجرا کرد. در حال حاضر برنامه، سیستم‌عامل‌محور هستند و اغلب اوقات محدود به یک سیستم‌عامل می‌باشند. برای مثال، بسیاری از کیف‌پول‌های ارز دیجیتال اندرویدی بر روی سیستم‌عامل iOS در دسترس نمی‌باشند و باعث سردرگمی کسانی می‌شود که از چندین دستگاه استفاده می‌کنند. این امر، هزینه اضافی به توسعه‌دهندگان تحمیل می‌کند تا چندین نسخه از برنامه خود ایجاد و نرم‌افزار خود را به‌روزرسانی کنند.

• بلاک‌چین‌های بدون نیاز به مجوز: هرکسی می‌تواند یک آدرس ایجاد کند و با شبکه تعامل داشته باشد. قدرت دسترسی به زنجیره‌های بدون نیاز به مجوز را نمی‌توان نادیده گرفت. دسترسی کاربران بر اساس منطقه جغرافیایی، درآمد، جنسیت، عقاید یا عوامل جامعه‌شناختی مسدود نمی‌شود. سرمایه و سایر دارایی‌های دیجیتال را می‌توان به طور بین‌المللی، سریع و مؤثر انتقال داد.
• خدمات بدون اختلال: تعلیق حساب و محروم‌سازی از ارائه خدمات به شدت کاهش می‌یابد. از آنجایی که هیچ تک‌نقطه شکستی وجود ندارد، اختلال در خدمات به حداقل خواهد رسید. اطلاعات در نودهای توزیع‌شده ذخیره‌سازی می‌شود تا اطمینان حاصل شود که وجود چندین بک‌آپ از مشکلات سرورها در امان باشد.

وب 3.0 چگونه کار می‌کند؟

وب 3.0 نیز همانند هر فناوری نوظهور دیگری همچنان در حال بازنگری است. برای دسترسی به اینترنت غیرمتمرکز، افراد فقط به یک سید (seed) نیاز دارند. سید یک دارایی است که تعامل با برنامه‌های غیرمتمرکز و سایر خدمات را امکان‌پذیر می‌سازد. افراد همچنان از مرورگرها برای دسترسی به اینترنت استفاده خواهند کرد و از نظر بصری همانند وب 2.0 کاربرپسند خواهد بود.

در ظاهر، منحنی یادگیری وب 2.0 به وب 3.0 کم‌شیب و آرام خواهد بود. اما فراتر از آن، چارچوبی که کاربران را به خدمات دیجیتالی متصل می‌کند بسیار متفاوت می‌باشند. تراکنش‌ها به طور دستی امضا و تأیید می‌شوند تا از ارائه اطلاعات شخصی کاربران توسط پلتفرم‌ها جلوگیری شود. کاربران به جای انتخاب شدن، انتخاب می‌کنند.

• به جای گوگل درایو یا دراپ‌باکس، خدماتی نظیر Storj، سیاکوین، فایل‌کوین یا فناوری IPFS را برای توزیع و ذخیره‌سازی فایل‌ها داریم.
• به جای اسکایپ، پلتفرم‌هایی نظیر Experty.io را داریم.
• به جای واتس‌اپ و ویچت، برنامه Status را خواهیم داشت.
• به جای سیستم‌عامل‌هایی نظیر iOS و اندروید، چارچوب‌هایی نظیر Essentia.one و EOS را خواهیم داشت که درگاهی به اینترنت جدید می‌باشند.
• پلتفرم‌های آکاشا یا استیمیت نقش فیسبوک را ایفا خواهند کرد. مرورگر بریو Brave Browser به عنوان کروم عمل خواهد کرد و Ethlance جای Upwork را خواهد گرفت.

این موارد فقط مثال‌های اندکی می‌باشند. با عملی شدن وب 3.0، پلتفرم‌های جدید با سطح رقابت سالم ظهور خواهند کرد که توسط ارائه‌دهندگان یکه‌تاز خدمات کنترل نمی‌شوند.

مفهوم مورد نظر به صورت زیر می‌باشد: در حال حاضر برنامه‌های غیرمتمرکز، کیف‌پول‌ها، پلتفرم‌ها و سایر دارایی‌های دیجیتال سازنده وب 3.0 پراکنده‌اند. همانند وب 2.0 دسترسی به این رابط‌های کاربری به سیدها، لاگین‌ها و هویت‌های مجزایی نیاز دارد. پلتفرم Essentia.one تمام این پلتفرم‌های مجزا را از طریق یک سید به یکدیگر متصل خواهد کرد. از آنجایی که این سید به عنوان کلید رمزنگاری‌شده عمل خواهد کرد که همراه با مالک آن می‌باشد، Essentia گواه اثبات اعتبار را ارائه خواهد داد اما بیشتر از هویت افراد چیز دیگری درخواست نخواهد کرد.

همانند وب 2.0 که وب 1.0 را از بین نبرد، حرکت به سمت وب 3.0 و یکپارچگی آن با سیستم‌های آنلاین فعلی طول خواهد کشید. چرخ‌های وب 3.0 از چندی پیش به حرکت در آمده‌اند. وب 3.0 انقلاب در حرکتی است که از نقطه بی‌بازگشت عبور کرده است و ترکیب هوش مصنوعی در بلاکچین با نام وب 4 نیز در حال ظهور است.

🔸 ایرنود (Airnode) چیست؟

ایرنود Airnode نوعی وب یا به بیان بهتر وب 3 است که سبب تغییر و تحول‌های شگرف در انتقال دارایی‌ها در سطح جهانی شده است. به عبارت دیگر، Airnode نسلی پیشرفته از اینترنت بوده که ساختار انتقال دارایی بر بستر بلاکچین را متحول کرده است. این فرآیند به این ترتیب است که API به dAPI تبدیل شده و با حذف نودهای واسطه، امکان دسترسی به تمام برنامه‌های غیرمتمرکز به شکل مستقیم فراهم می‌شود. جالب است بدانید می‌توان از Airnode برای میزبانی کیف‌پول ارزهای دیجیتال استفاده کرد. این به کاربران اجازه می‌دهد تا دارایی‌های ارزهای دیجیتال خود را در یک محیط امن و قابل‌اعتماد ذخیره کنند. کیف‌پول Airnode را می‌توان از هر جای دنیا در دسترس قرار داد و به کاربران این امکان را می‌دهد تا به راحتی تراکنش‌ها را انجام دهند و بر دارایی‌های خود نظارت کنند.

صرافی کوکوین KUCOIN 🔸️ با انتشار تصویر زیر 🔸 به صورت ساده تفاوت میان Web 3, Web 2, Web 1 را بیان کرد‼