تیپرینگ ‌(Tapering) چیست؟

بانک‌های مرکزی در بحران‌های اقتصادی بزرگ، شروع به سیاست‌های انبساطی از طریق تزریق مستقیم پول به بازار می‌کنند. این تزریق پول از طریق سیاستی بنام تسهیل مقداری (QE) صورت می‌گیرد، در این سیاست، اوراق قرضه خزانه‌داری و شرکتی مستقیما توسط بانک مرکزی خریداری می‌شود و پول بیشتری وارد زنجیره اقتصاد می‌شود. اما پس از مدتی که اقتصاد رونق می‌گیرد و روال اقتصاد کم‌کم به شرایط عادی نزدیک می‌شود، بانک مرکزی نیز حجم سیاست‌های انبساطی خود را کمتر کرده و شروع به کاهش حجم خرید ماهیانه اوراق می‌کند، به این اقدام تیپرینگ (Tapering) می‌گویند که به فارسی می‌توان آن را «کاهش سرعت خرید دارایی» نامید.

تیپرینگ (Tapering) به سیاست‌‌هایی اشاره دارد که روش‌های سنتی بانک مرکزی را تغییر می‌دهد. تیپرینگ عمدتا با هدف کنترل نرخ بهره و انتظارات سرمایه‌گذاران در مورد آینده نرخ بهره انجام می‌شود. این روش ممکن است شامل ‌تغییر نرخ تنزیل یا الزامات‌ سرمایه‌ای باشد.

همچنین از کاهش خرید اوراق به عنوان روشی برای تیپرینگ ‌استفاده می‌شود. این روش عمدتا در مقابل‌ سیاست تسهیل کمی (QE) که توسط بانک ‌مرکزی ایجاد شده است، در نظر گرفته می‌شود. پس از آنکه ‌سیاست‌های QE تحریک و تثبیت اقتصاد را انجام داد، تیپرینگ انجام می‌شود. باید‌ توجه داشت که تیپرینگ تنها می‌تواند پس از یک دوره اجرای برنامه‌های تحریک اقتصادی انجام شود.

تیپرینگ (Tapering) به معنای کاهش تدریجی دارایی‌های‌ تجمیع شده در ‌ترازنامه بانک‌ مرکی در نتیجه برنامه QE‌ است. تیپرینگ اولین گام در روند خاتمه یا خروج کامل از برنامه محرک پولی است.